W ostatnich latach istnieje duży nacisk nie tylko na jakość wody pod katem barwy, mętności lub temperatury, lecz też pod
kątem mikrobiologicznym. Dezynfekcja wody i zwalczanie Legionelli jest jednym z najważniejszych zadań w obszarze uzdatniania wody.
Problem z jakością wody dotyczy zwłaszcza starych i skomplikowanych systemów rozprowadzenia ciepłej wody użytkowej.
Temperatury około 40°C stwarzają niemalże idealne warunki rozwoju dla bakterii Legionella.
Bakterie te mogą dostać się do organizmu poprzez drogi oddechowe (prysznice, aerozol wodny) powodując zakażenie Legionellozą.
Jej objawy podobne są do zapalenia płuc, co może doprowadzić nawet do śmierci zakażonego.
Skuteczna dezynfekcja wody oraz eliminacja Legionelli to jedno z największych wyzwań dla właścicieli sieci c.w.
Prawdopodobieństwo zakażenia jest współmierne do stopnia obniżenia odporności człowieka. W „zwykłych” instalacjach
wodnych dopuszczalna wartość jest 100 jtk/100ml wody, natomiast w praktyce wartości często są przekraczane.
Rozporządzenie dla tego w miejscach z podwyższonym ryzykiem bloki operacyjne, oddziały zakażne, wymaga absolutny brak Legionelli.
Na czym w takim razie polega skuteczna dezynfekcja wody w celu zwalczania Legionelli ?
Zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Zdrowia z dnia z dnia 7 grudnia 2017 r. (Dz. U. 2017 poz. 2294) w sprawie jakości
wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi, od 28 listopada 2015 r. istnieje obowiązek wykonywania badań wody pod
kątem obecności bakterii z rodzaju Legionella w budynkach zamieszkania zbiorowego, zakładach opieki zdrowotnej zamkniętej,
punktach czerpalnych wody wykorzystywanej w produkcji lub obrocie żywnością, punktach czerpalnych wody
wykorzystywanej do działalności handlowej itd.
Właściciele lub operatorzy instalacji wodnych w budynkach publicznych i mieszkalnych ponoszą pełną odpowiedzialność
za jakość wody w punktach jej czerpania. Im większe i bardziej skomplikowane są systemy ciepłej wody użytkowej,
tym większe jest ryzyko zakażenia bakteriami. Jeżeli temperatura ciepłej wody jest niska – poniżej 50°C i w obiegu
znajdują się strefy wody stojącej (niedrożne lub ślepe odcinki instalacji), prawdopodobieństwo rozwoju bakterii jest bardzo duże.
Dlatego systemy ciepłej wody w dużych obiektach – szpitalach, hotelach, szkołach itp. powinny być kontrolowane i dezynfekowane
tak często jak jest to koniecznie.
Limit Legionell dla placówek medycznych dla pacjentów z zaburzoną odpornością – 50 jtk (Legionella)/100 ml
Limit Legionell dla szpitali i obiektów mieszkalnych – 100 jtk (Legionella)/100 ml
Dezynfekcja wody dwutlenkiem chloru
Dwutlenek chloru to zaawansowany środek dezynfekcyjny, który zdobywa coraz większą popularność w obszarze dezynfekcji wody.
Metoda ta charakteryzuje się bowiem brakiem typowych dla chloru skutków ubocznych, a także zapewnia efektywną dezynfekcję
niezależnie od pH wody. W przeciwieństwie do podchlorynu sodu posiada też zdolność eliminowania niechcianego
zapachu i barwy wody. Wykazuje bardzo wysoką skuteczność w zwalczaniu zarodników, wirusów i glonów, gwarantując
stabilność procesu oczyszczania oraz eliminując ryzyko powstawania rakotwórczych trihalometanów (THM). Dwutlenek chloru
doskonale radzi sobie także z niszczeniem biofilmów, co czyni go niezwykle skutecznym środkiem w procesie
zwalczania Legionelli i utrzymania bezpieczeństwa wodnego w instalacjach wodnych.
Czym jest dwutlenek chloru i do czego służy?
Podstawowe cechy ClO2
1. Nie tworzy chloropochodnych.
2. Usuwa wirusy, bakterie, grzyby i pierwotniaki.
3. Silny i selektywny utleniacz - biocyd.
4. Łatwo rozpuszczalny w wodzie.
5. Zabezpiecza przed powstawaniem biofilmu.
6. Bezpieczny dla człowieka i środowiska.
2. Usuwa wirusy, bakterie, grzyby i pierwotniaki.
3. Silny i selektywny utleniacz - biocyd.
4. Łatwo rozpuszczalny w wodzie.
5. Zabezpiecza przed powstawaniem biofilmu.
6. Bezpieczny dla człowieka i środowiska.
Zalety dwutlenku chloru
1. Utlenianie związków organicznych dezynfekcja.
2. Poprawa smaku i zapachu wody.
3. Usuwanie przebarwień.
4. Nie chloruje, a tym samym nie tworzy THM-ów, chlorofenoli i innych
5. Utlenianie żelaza i manganu
6. Nie jest wrażliwy na pH uzdatnianej wody (zakres skuteczności 4-10 pH)
2. Poprawa smaku i zapachu wody.
3. Usuwanie przebarwień.
4. Nie chloruje, a tym samym nie tworzy THM-ów, chlorofenoli i innych
5. Utlenianie żelaza i manganu
6. Nie jest wrażliwy na pH uzdatnianej wody (zakres skuteczności 4-10 pH)
Korzyści z zastosowania dwutlenku chloru:
1. Efektywny przy niskim stężeniu
2. krótki czas reakcji
3. Bardzo wysoka skuteczność mikrobiologiczna
4. Nie wpływa na smak i zapach wody (np.: w przeciwieństwie do podchlorynu) - nie tworzą się chlorofenole
5. Niskie koszty operacyjne w porównaniu z kwasem nadoctowym, lub innym dezynfektantami stosowanymi przy produkcji spożywczej
2. krótki czas reakcji
3. Bardzo wysoka skuteczność mikrobiologiczna
4. Nie wpływa na smak i zapach wody (np.: w przeciwieństwie do podchlorynu) - nie tworzą się chlorofenole
5. Niskie koszty operacyjne w porównaniu z kwasem nadoctowym, lub innym dezynfektantami stosowanymi przy produkcji spożywczej
Dwutlenek chloru w wodzie
1. Utlenia jony Fe 2+ i Mn2+ do wodorotlenku żelazowego i tlenku manganowego, siarczki i siarczyny do siarczanów,
2. Poprawia cechy organoleptyczne wody, likwiduje przykry smak i zapach, również zapach dezynfekowanych przedmiotów,
3. Nie reaguje z bromkami i chlorkami oraz amoniakiem bez dostępu światła jest aktywny w szerokim zakresie pH (2,0 – 9,5),
4. Wykazuje wysoką reaktywność w stosunku do licznych związków, w tym amin drugo- i trzeciorzędowych, organicznych związków siarki i aktywowanych pierścieni aromatycznych,
5. Nie jest czynnikiem chlorującym i nie prowadzi bezpośrednio do powstawania produktów chloroorganicznych, w szczególności THM (trihalometanów) i POX (Purgeable Organic Halogens), nawet przy zastosowaniu dużych dawek,
6. Zapobiega wzrostowi glonów.
2. Poprawia cechy organoleptyczne wody, likwiduje przykry smak i zapach, również zapach dezynfekowanych przedmiotów,
3. Nie reaguje z bromkami i chlorkami oraz amoniakiem bez dostępu światła jest aktywny w szerokim zakresie pH (2,0 – 9,5),
4. Wykazuje wysoką reaktywność w stosunku do licznych związków, w tym amin drugo- i trzeciorzędowych, organicznych związków siarki i aktywowanych pierścieni aromatycznych,
5. Nie jest czynnikiem chlorującym i nie prowadzi bezpośrednio do powstawania produktów chloroorganicznych, w szczególności THM (trihalometanów) i POX (Purgeable Organic Halogens), nawet przy zastosowaniu dużych dawek,
6. Zapobiega wzrostowi glonów.
Zapobieganie i redukcja bioflimu
Udowodniono, że dwutlenek chloru, zarówno w obecności światła jak i jego braku, ma silny wpływ antywegetatywny – zmniejsza rozwój pierwotnego szlamu, redukuje biomasę oraz liczbę i typ gatunków takich jak okrzemki, sinice, rozłogi, które wykazują tendencje do rozwijania kolonii na powierzchniach, sprzyjając zanieczyszczeniu biologicznemu.
Mechanizm działania na bakterie i wirusy
Dwutlenek chloru zabija bakterie poprzez wiele mechanizmów, utlenia kwasy tłuszczowe i lipidy błonowe w błonie komórkowej, co zakłóca przepuszczalność błony zewnętrznej, w wyniku czego komórka nie jest w stanie regulować ruchu cząsteczek do i z komórki. ClO2, denaturuje również białka komórkowe błonie i w samej komórce poprzez utlenianie aminokwasów, które tworzą te białka. W wyniku czego białka zmieniają kształt i tracą funkcjonalność, co może sprawić, że komórka nie jest w stanie w wytwarzać energii i jest niezdolna do poruszania cząsteczek w i z komórki przez co nie jest w stanie utrzymać się przy życiu. Dla bakterii przetrwalnikowych błona wewnętrzna jest niezbędna do przeżycia ClO2 przenika i uszkadza wewnętrzną membranę, przez co spor nie jest w stanie przetrwać. W wirusach, ClO2 reaguje z białkiem kapsydu umożliwiając uwolnienie RNA. RNA reaguje z ClO2 i synteza RNA jest niemożliwa, więc wirus nie może replikować. Przedstawione reakcje z biomolekułami komórkowymi skutkują upośledzeniem lub śmiercią mikroorganizmu, zbiorowe uszkodzenia spowodowane tym wielopłaszczyznowym atakiem uniemożliwiają mikroorganizmowi rozwój odporności.